Aktualności

Zwierzyna Łowna - Szop Pracz

czytaj więcej

Zwierzyna Łowna - Muflon

czytaj więcej

Ryby Akwariowe - Pomorze Zachodnie -Welon - Mielno

czytaj więcej

PCKZ - Świstak Tatrzański

czytaj więcej

Ryby Polskich Akwenów - Minóg Rzeczny

czytaj więcej

Ptaki Polskich Przestworzy - Kania Czarna

czytaj więcej

 

     Moneta z okazji 85-lecia Chojniczanki Chojnice

 

W bieżącym roku klub obchodzi okrągły jubileusz istnienia Chojniczanki! Dokładnie 10. marca 1930 roku – a więc 85 lat temu – utworzono w Chojnicach klub piłkarski, nadając mu nazwę „Chojniczanka 1930”. Wśród założycieli klubu byli Jan Schreiber, Bruno Nurnberg, Erhard Nurnberg, Franciszek Belzerowski, Tadeusz Glaza, Alojzy Bąk, Wilhelm Doege, Stanisław Karczewski, Dogobert Nurnberg i Franciszek Maciąg. Pierwszym prezesem został pracownik chojnickiej adwokatury Stanisław Karczewski, sekretarzem zaś Tadeusz Glaza.

W kolejnych latach klub stopniowo ugruntowywał swoją pozycję na arenie krajowej poprzez grę w Pucharze Polski i awanse do wyższych lig. W 2013 roku osiągnął swój największy sukces, jakim była promocja do I. ligi.

czytaj więcej
Ryby Akwariowe - Pomorze Zachodnie -Paletka Dyskowiec - Szczecin
PALETKA
 
Dyskowce; paletki - dwie polskie nazwy dotyczące jednego rodzaju ryb, które u każdej osoby interesującej się akwarystyką w pewnym momencie wtajemniczenia budzą emocje. Marzeniem wielu akwarystów jest posiadanie tych ryb w swoim akwarium, jednak krąży o nich wiele sprzecznych informacji, które postaramy się wyjaśnić. W obecnym czasie, pielęgnacja dyskowców w akwarium nie jest już tak trudna. Przynieść ona może wiele satysfakcji, pod warunkiem, że na samym początku opiekun ryb nie popełni jakiś kardynalnych błędów. By ich uniknąć, warto zapoznać się z zamieszczonymi tutaj uwagami. Stosują się do nich, a także pogłębiając systematycznie wiedzę akwarystyczną, Ty także możesz pielęgnować dyskowce w swoim mieszkaniu.
 
SZCZECIN
 
Szczecin – stolica województwa zachodniopomorskiego, jest jednym z największych miast w Polsce (trzecie pod względem zajmowanej powierzchni oraz siódme ze względu na liczbę ludności), a także jedną z polskich metropolii uznaną przez Unię Europejską. Ze względu na położenie (granica państwa z Niemcami oraz bliskość Morza Bałtyckiego), Szczecin pozostaje jednym z większych ośrodków gospodarczych w kraju. Mimo iż historia miasta sięga już VII – VI w., to burzliwe czasy wojen spowodowały, że dopiero po 1945 r. Szczecin został na dobre przyłączony do ziem polskich.

Szczecin jest usytuowany na Wzgórzach Szczecińskich oraz w Dolinie Dolnej Odry, wchodzących w skład Pobrzeża Szczecińskiego. Otoczony trzema puszczami: Wkrzańską, Bukową i Goleniowską, stanowi dużą atrakcję dla amatorów turystyki pieszej. W granicach miasta znajduje się także największe jezioro województwa zachodniopomorskiego: Jezioro Dąbie, które jako jedyne w Polsce umożliwia cumowanie jachtów pełnomorskich.

Turyści mogą skorzystać z Miejskiego Szlaku Turystycznego, który prowadzi po 42 najciekawszych miejscach Szczecina. A należą do nich między innymi: renesansowy Zamek Książąt Pomorskich, Brama Portowa, budynek, w którym mieszczą się Muzeum Narodowe i Teatr Współczesny, Bazylika Archikatedralna im. Św. Jakuba.

Planując wieczór, warto odwiedzić najstarsze kino na świecie „Pionier”, które działa nieprzerwanie od 1909 r. Można się wybrać także do któregoś z kilku teatrów: Współczesnego, Polskiego, Kana, Krypta, Teatru Lalek „Pleciuga”, a także do Filharmonii Szczecińskiej i Opery na Zamku. Do ciekawszych imprez cyklicznych odbywających się w mieście można zaliczyć: Dni Morza, Ogólnopolski Przegląd Teatrów Małych Form "Kontrapunkt", Festiwal Artystów Ulicy.

Szczecin dysponuje 50 obiektami noclegowymi (schroniska, pensjonaty, hotele), z czego 20 z nich to hotele w Szczecinie o zróżnicowanym standardzie.

Szczecin jest jednym z ważniejszych węzłów komunikacyjnych. Ze względu na bliskość granicy państwa zostały utworzone dwa kolejowe przejścia graniczne, jedno morskie w porcie Szczecin, trzy drogowe oraz dwa turystyczne. Ponadto ważnym ośrodkiem komunikacji międzynarodowej jest Port Lotniczy Szczecin-Goleniów im. NSZZ „Solidarność”, znajdujący się w odległości około 31 km od miasta.

Charakterystyczną cechą Szczecina jest gwiaździsty układ ulic, wzorowany na planie Paryża. Ponadto, jako jedno z nielicznych miast, posiada duże przestrzenie zieleni, co sprawia, że zostało nazwane „miastem zieleni”. Do Szczecina warto wybrać się szczególnie wiosną, kiedy zaczynają rozkwitać gęsto obsadzone magnolie.
czytaj więcej
Zwierzyna Łowna - Sarna
SARNA
 
Sarna (Capreolus capreolus), ssak z rodziny jeleniowatych zamieszkujący głównie obrzeża lasów, pola i łąki Europy (z wyjątkiem północnej Skandynawii), Azji Środkowo-Zachodniej oraz Syberii. Wysokość w kłębie 60-90 cm, długość ciała 95-135 cm, ogona do 5 cm, ciężar 15-50 kg. Samce (kozły) większe i cięższe od samic, mają poroże zwane parostkami, o silnym uperleniu (drobne guzki na powierzchni poroża), najczęściej z trzema odnogami. Tułów smukły, kończyny długie, cienkie, zakończone spiczastymi racicami. Sierść gładka, latem ubarwiona żółtobrązowo lub czerwonobrązowo, zimą gruba, szorstka, z niewielką ilością delikatnej podściółki puchowej, szarobrązowa, czasem z czerwonawym odcieniem, spód ciała jaśniejszy. Rzadko zdarzają się osobniki białe lub czarne. Oczy duże, na górnej powiece długie rzęsy.
Sarny żyją w niewielkich stadach albo pojedynczo, prowadzą zasadniczo dzienny tryb życia, jednak w rejonach częstych polowań lub np. o dużym ruchu turystycznym żerują głównie o zmierzchu i nocą. Żywią się trawami, ziołami, pędami, liśćmi, korą drzew i krzewów, owocami, niekiedy grzybami, często wyrządzają szkody wśród pól uprawnych. W jesieni w lasach liściastych jednym z głównych składników pożywienia saren są żołędzie.
Okres godowy przypada na lipiec i sierpień, czasem na przełom listopada i grudnia, ciąża trwa 165 lub 285 dni, w zależności od okresu godowego. Samica (koza) rodzi 1, rzadziej 2 młode o brunatnym grzbiecie pokrytym białymi cętkami, dojrzewające w wieku ok. 18 miesięcy. W Polsce sarna jest zwierzęciem łownym z okresem ochronnym, cenionym dla mięsa, skóry i poroża, stanowiącego trofeum myśliwskie.

puscica-zg.gif

KOCZAŁA

 

Użytki ekologiczne

Na terenie gminy występują trzy obszary objęte ochroną przyrody w formie użytków ekologicznych:
1. „Półwysep Dymin” o powierzchni 1,06 ha,
2. „Źródlisko rzeki Ruda” o powierzchni 2,82 ha,
3. „Fragment Środowiska przyrodniczego na działce oddziału 16 p o powierzchni 0,85 ha w Leśnictwie Niesiłowo – Nadleśnictwo Miastko”.

czytaj więcej
Zwierzyna Łowana - Kuropatwa
KUROPATWA
 
Długość ciała: 28-31 cm. Krępy ptak o brunatnym ubarwieniu z wierzchu ciała i szarym od spodu, z brązowo pręgowanymi bokami i plamą w kształcie podkowy na brzuchu. Głowa rdzawa, szyja popielata. Kuropatwa będąc do niedawna pospolitym ptakiem stała się ostatnio w wielu rejonach kraju bardzo nieliczna. Do spadku liczebności prawdopodobnie przyczyniły się m.in. chemizacja rolnictwa, wzrost liczebności drapieżników, zwłaszcza lisa, mroźne zimy itp.

miejsca

Cały niżowy obszar kraju

siedlisko

Otwarte tereny polne i łąkowe

liczebność

Nieliczny ptak lęgowy

gniazdo

Zagłębienie w ziemi wysłane liśćmi i źdźbłami traw na łące lub polu, pod osłoną roślinności

lęg

10-20 oliwkowobrązowych jaj. Wysiadywanie 23-25 dni. Młode potrafią podlatywać już w wieku ok. 15 dni

pokarm

Głównie roślinny, czasem owady

wędrówki

Osiadła

ochrona

Gatunek łowny
 
 
KOCZAŁA
 
 

Pomniki przyrody

Formą pomnika przyrody objętych jest 18 dębów szypułkowych, w tym „Dąb Niedźwiedzi Augusta III” w Niedźwiadach w pobliżu dawnej siedziby Nadleśnictwa Niedźwiady. W Starznie zaś znajduje się głaz narzutowy.

czytaj więcej
Motyle Polski - Modraszek Arion

Modraszek arion (Maculinea arion) – motyl dzienny z rodziny modraszkowatych (Lycaenidae). Rozpiętość skrzydeł 3-4 cm. Jasnoniebieskie, na przednich skrzydłach czarne plamy, samice większe i ciemniejsze od samców. Jasnożółta gąsienica. Ze złożonych w kwiatach macierzanki jajeczek wylęgają się larwy, które odżywiają się kwiatem. Po pewnym czasie zbierane są przez mrówki wścieklicy (Myrmica sabuleti) i zanoszone do ich mrowisk. W gnieździe tych mrówek żyją około 10 miesięcy (od sierpnia do maja). W mrowisku żywią się larwami i jajami mrówek, a mrówki zasysają wydzielinę gruczołu odbytowego gąsienic. Przed przepoczwarzeniem przenoszą się do górnej części mrowiska, by w lipcu oraz sierpniu pojawić się jako owady dorosłe.

czytaj więcej
Ryby Akwariowe - Pomorze Zachodnie -Pielęgnica Zebra - Rewal

Pielęgnica zebra(Amatitlania nigrofasciata) – gatunek słodkowodnej ryby z rodziny pielęgnicowatych (Cichlidae). Popularna ryba akwariowa. Dorosłe i dobrze karmione samce wytwarzają garb tłuszczowy na płacie czołowym. Samiec większy od samicy, samica posiada brzuch zabarwiony na pomarańczowo (w czasie rozrodu barwa pomarańczowa się intensyfikuje).

 

Rewal (do 1945 niem. Rewahl; od 1945 początkowo Pamiątkowice[1]) – wieś, miejscowość wypoczynkowa z kąpieliskiem morskim i przystanią morską w północno-zachodniej Polsce, w województwie zachodniopomorskim, w powiecie gryfickim, siedziba gminy Rewal. Położona nad Morzem Bałtyckim, na Pobrzeżu Szczecińskim.

czytaj więcej
Ryby Polskich Akwenów - Muksun

Muksun(Coregonus muksun) – gatunek ryby z rodziny łososiowatych (Salmonidae), zaliczany do podrodziny siejowatych (Coregoninae).

Niekiedy bywa uważany za podgatunek pelugi. Prowadzone są próby jego aklimatyzacji i zasiedlenia w wodach polskich.

Najczęściej żeruje w zatokach przy ujściu rzeki do morza. Jest gatunkiem anadromicznym odbywającym częściowe wędrówki, wchodząc w górę rzek, by w jej środkowym odcinku odbyć tarło.

Dorasta do 100 cm długości i do 14 kg masy ciała. Jest rybą długowieczną, może żyć ponad 20 lat. Okres dojrzałości osiąga nie wcześniej jak po 6 latach życia. Ikra rozwija się bardzo długo. Tarło odbywa w okresie październik-listopad, by po 5–6 miesiącach, na wiosnę (marzec-kwiecień) mogły wylęgnąć się z nich młode ryby. Narybek odżywia się planktonem, następnie bezkręgowcami.

czytaj więcej
Zwierzyna Łowna - Kaczka Krzyżówka

kaczka krzyżówka (Anas platyrhynchos) — gatunek dużego ptaka wodnego z rodziny kaczkowatych (Anatidae). Zasiedla ona większość półkuli północnej, ale została introdukowana do południowo-wschodniej Australii oraz na Nową Zelandię. Nie jest zagrożona. Gatunek łowny w okresie od 15 sierpnia do 21 grudnia. Od krzyżówki pochodzą kaczki domowe.

KOCZAŁA
„Źródliskowy obszar rzeki Brdy na wschód od Miastka”

Północna część  gminy znajduje się w zasięgu Obszaru Chronionego Krajobrazu „Źródliskowy obszar rzeki Brdy na wschód od Miastka”. Obszar ten o łącznej powierzchni  1.111.766 ha na terenie naszej gminy zajmuje część terenów w rejonie miejscowości Pietrzykowo i Trzyniec. Celem utworzenia obszaru chronionego krajobrazu jest zachowanie unikalnych krajobrazów Pomorza Środkowego w celu zabezpieczenia ich dla turystyki i wypoczynku

czytaj więcej
Zwierzyna Łowna - Lis

Lis jest najpospolitszym drapieżnikiem w naszym kraju. Tułów ma wydłużony, głowę o ostro zakończonym pysku i długich trójkątnych uszach. Kończyny ma krótkie, przednie 5-, tylne6-palcowe, opuszki stóp owłosione. Ogon (kita) jest długi i puszysty. Koniec ogona jest biały, na górnej jego stronie, 5-6 cm od nasady, znajduje się gruczoł zapachowy. Wierzch ciała jest rudawy, spód biały, uszy i dolna część kończyn czarne Zmienność ubarwienia jest bardzo duża stąd rozliczne nazwy, jak węglarz, krzyżak itp.
Formuła zębowa lisa jest następująca: 3 1 4 2/3 2 4 3. Samica ma 4 lub 5 par sutek.

KOCZAŁA
Użytki ekologiczne

Na terenie gminy występują trzy obszary objęte ochroną przyrody w formie użytków ekologicznych:
1. „Półwysep Dymin” o powierzchni 1,06 ha,
2. „Źródlisko rzeki Ruda” o powierzchni 2,82 ha,
3. „Fragment Środowiska przyrodniczego na działce oddziału 16 p o powierzchni 0,85 ha w Leśnictwie Niesiłowo – Nadleśnictwo Miastko”.

czytaj więcej
Polska Czerwona Księga Zwierząt - Mrówkolew

Mrówkolew drzewny (Dendroleon pantherinus) – euroazjatycki gatunek sieciarki z rodziny mrówkolwowatych (Myrmeleontidae). Jest gatunkiem typowym rodzaju Dendroleon.

Z terenu Polski został wykazany w pierwszej połowie XIX wieku (przed 1837) tylko jeden raz ze Wzgórz Trzebnickich i od tamtej pory nie odnotowano jego obecności w kraju.

Ubarwienie żółte do ciemnobrązowego z wyraźnymi plamami na skrzydłach. Długość skrzydeł 20–32 mm, długość odwłoka 18–20 mm. Samice są podobne do samców. Larwy nie budują pułapek w piasku, jak to robią gatunki z rodzaju Myrmeleon, lecz żyją w próchnie drzew. Czasami są spotykane w budynkach.

W Polskiej Czerwonej Księdze Zwierząt - Bezkręgowce został zaliczony do kategorii EX (gatunki zanikłe).

czytaj więcej
Ryby Bałtyku - Szprot

Szprot (Sprattus sprattus) – gatunek małej ryby morskiej z rodziny śledziowatych (Clupeidae).  Osiąga długość, w zależności od środowiska i podgatunku, od 10 do 20 cm. Wyglądem bardzo przypomina młodego śledzia. Cechą odróżniającą jest szorstka krawędź brzucha. Ciało szprota jest pokryte srebrnymi łuskami, niebieskawymi na grzbiecie.

czytaj więcej
Ryby Akwariowe - Pomorze Zachodnie -Skalar - Kołobrzeg

Kołobrzeg leży w środkowej części wybrzeża województwa zachodniopomorskiego, w północnej części powiatu kołobrzeskiego u ujścia rzeki Parsęty do Zatoki Pomorskiej. Miasto jest położone na pograniczu dwóch makroregionów Pobrzeża Szczecińskiego i Pobrzeża Koszalińskiego. Ujściowy odcinek doliny Parsęty i wschodnia część miasta należy do Wybrzeża Słowińskiego, natomiast zachodni kraniec Kołobrzegu należy do Wybrzeża Trzebiatowskiego[5].

Historycznie Kołobrzeg leży na Pomorzu Zachodnim, gdzie związany był z biskupim księstwem kamieńskim. Od 1815 roku w rejencji koszalińskiej, w prowincji Pomorze. W 1946 r. Kołobrzeg włączono do województwa szczecińskiego. W 1950–1998 roku należał do województwa koszalińskiego.

Według danych z 1 stycznia 2012 r. powierzchnia miasta wynosiła 25,67 km²[6], co stanowi 3,54% powierzchni powiatu kołobrzeskiego.

 

SKALAR

Opis

Żaglowiec skalar – Pterophyllum scalare. Żaglowiec skalar niewątpliwie należy do najbardziej popularnych i najpiękniejszych ryb akwariowych. Jest rybą stadną, którą należy hodować z gatunkami o podobnej wielkości. Generalnie można stwierdzić że nie jest rybą trudną w hodowli. Żaglowiec skalar znany jest hodowcom od początku XX wieku. Gatunek ten jest silnie bocznie spłaszczony. Możemy wyróżnić bardzo dużo odmian skalara takich jak np.: srebrzysta, marmurkowa, dymna i czarna. Samca możemy rozpoznać po wysklepionym czole, które u samicy jest praktycznie proste.

czytaj więcej
Ryby Polskich Akwenów - Głowacz Białopłetwy

Głowacz białopłetwy (Cottus gobio) – gatunek drapieżnej, słodkowodnej ryby skorpenokształtnej z rodziny głowaczowatych(Cottidae).

Osiąga 10-15(18) cm długości. Ciało krępe, lekko grzbietobrzusznie spłaszczone, zwężające się ku tyłowi, nagie (bez łusek). Szeroka, duża głowa z dużym otworem gębowym w położeniu końcowym oraz wysoko osadzonymi oczami. Dwie płetwy grzbietowe, druga większa i dłuższa, szerokie płetwy piersiowe. Pęcherz pławny szczątkowy, przez co porusza się wyłącznie skokami.

Ubarwienie zmienne, w zależności od środowiska. Osobniki żyjące na jasnym podłożu mają ciało brązowawe, zaś na ciemnym podłożu spotyka się osobniki nawet prawie czarne. Na wszystkich płetwach, z wyjątkiem brzusznych, występują ciemne paski. Płetwy brzuszne białe, pozbawione pasków.

czytaj więcej
PCKZ - Mroczek Posrebrzany

Mroczek posrebrzany (Vespertilio murinus) – gatunek ssaka z rzędu nietoperzy z rodziny mroczkowatych licznie reprezentowanej w Polsce. Długość ciała wynosi: 55–65 mm, rozpiętość skrzydeł: 260–305 mm, masa ciała: 10–18 g. Długość ogona wystająca poza błonę ogonową: 4–5 mm. Długość przedramienia 39,6–48,6 mm. Nietoperz średniej wielkości o charakterystycznych dość wąskich skrzydłach. Futerko na grzbiecie dwubarwne: nasada od ciemnoszarej do szarobrunatnej, ze srebrzyście przyprószonymi końcówkami sierści (stąd jego nazwa). Futro na brzuchu najczęściej koloru jasnoszarego lub popielatego, chociaż zdarzają się osobniki o brązowym futrze na brzuchu. Kolory futerka są ostro rozgraniczone na bokach ciała, szczególnie w okolicy szyi. Pyszczek, błony lotne oraz uszy bardzo ciemne. Skrzydła wąskie. Uszy małe, bardzo długie, nie stykające się ze sobą. Koziołek krótki, gruby, równomiernie zaokrąglony, sięgający połowy długości ucha. Błona skrzydłowa przyczepiona do nasady palców stopy. Ostroga sięga do połowy odległości między piętą a ogonem. Poza nią wystaje płatek wzmocniony poprzeczną chrząstką. Jest to jedyny krajowy nietoperz posiadający dwie pary sutków. Mroczka posrebrzanego łatwo poznać po charakterystycznym głosie wydawanym podczas lotu, przypominającym cykanie świerszcza. W Polsce występuje na całym terenie kraju, poza niektórymi regionami spotyka się go jednak rzadko. Na wschodzie jest bardziej pospolity niż na zachodzie, jednak rozród jego stwierdzono jedynie na Wyżynie Małopolskiej, w Puszczy Białowieskiej, Bieszczadach i na Pomorzu, łącznie z Doliną Dolnej Wisły. Zajmuje głównie tereny górzyste, zalesione, obecnie coraz częściej jest spotykany także w wielkich miastach, gdzie pojawia się licznie jesienią i zimą.

czytaj więcej
Kamasutra - Dama Rozkoszy

Kamasutra to recepta na udany sex. W tym miesiącu  przedstawiamy pierwszy numizmat z wariacjami na temat pozycji klasycznych. Należy pamiętać, że Kamasutra jest sztuką dawania sobie wzajemnie przyjemności i okazywania miłości. Aby nowe pozycje były satysfakcjonujące dla obojga partnerów, obie strony muszą je zaakceptować.

Dama rozkoszy

Mężczyzna leży na plecach z wyprostowanymi nogami; kobieta dosiada go i ugina nogi w kolanach

Plusy – doskonała pozycja dla dominujących pań, to kobieta decyduje o tempie ; mężczyzna bez przeszkód może „bawić się” piersiami partnerki, dodatkowo ją stymulując

Minusy – brak minusów

czytaj więcej
Zwierzyna Łowna - Jeleń Szlachetny

Jeleń szlachetny (Cervus elaphus)

Długość ciała wynosi 1,5-2,65 m, waga do 340 kg. Ma krótką sierść, złożoną wyłącznie z włosów ościstych. Na zadzie ubarwienie jest znacznie jaśniejsze i tworzy tzw. lustro. Jak wszystkie jeleniowate, jest wysmukły, pełen wdzięku i ma doskonałe proporcje ciała. Ponadto charakteryzują go duże, wysoko osadzone i pełne wyrazu oczy. Prawdziwą ozdobą tych zwierząt jest jednak rozgałęzione poroże samców. Poroże jest zbudowane z twardej tkanki kostnej, są to potężne twory z wieloma odnogami. Zaczyna rozwijać się wiosną każdego roku. Wyrasta bezpośrednio z kości czaszki (na pniach) i stopniowo pokrywa się miękką aksamitną skórą (scypułem). Na tym etapie rozwoju nazywa się pantami. Jeszcze wtedy może ulec zranieniu i krwawić. Powoli delikatna skóra wysycha i obumiera, poroże twardnieje i zamienia się w groźną broń niezbędną w okresie godowym. Kiedy ten czas się skończy, jelenie zrzucają poroże. Wyrośnie ono znów w następnym roku.

Przyroda  Koczały

Ważny element lokalnego krajobrazu stanowią lasy (przede wszystkim sosnowe i świerkowe) zajmujące 70% powierzchni gminy, bogate w runo leśne (m.in. grzyby, jagody, borówki), jak też zwierzynę: sarny, jelenie, dziki, lisy, zające, bobry, wilki, bociany, żurawie, łabędzie. Na terenie gminy  jest 20 jezior o zróżnicowanej wielkości i głębokości, w których występują różnorodne gatunki ryb: leszcz, lin, karaś, okoń, płoć, szczupak. Dolina rzeki Brdy przecina kompleksy leśne i tereny otwarte północno-wschodniej części gminy. Dopływem rzeki Brdy jest rzeka Ruda, po której ostatnim czasie chętnie pływają kajakarze. W krajobrazie dominują różnego typu formy polodowcowe.

czytaj więcej
Zwierzyna Łowna - Gęś Gęgawa
Gęś gęgawa
 
     Gęgawa zajmuje bardzo różnorodne siedliska związane z wodą na otwartym terenie. Natomiast zimy spędza na bagnach, łąkach, polach uprawnych i przybrzeżnych lagunach. W sezonie rozrodczym gatunek zamieszkuje tereny podmokłe z roślinnością w otoczeniu, torfowiska, arktyczną tundrę, stepowe lub półpustynne tereny od poziomu morza do 2 300 metrów.

Swoje gniazda budują w pobliżu strumieni, rzeki, tereny zalewowe, bagna, trawiaste torfowiska, wilgotne łąki, trzciny wzdłuż jezior słodkowodnych i ujściach rzek w pobliżu potencjalnych miejsc obfitych w żywność, takich jak łąki, pola i ścierniska nowo zasianych pól zbóż.
Wymaga miejsca odizolowanego od drapieżników do możliwości gniazdowania.

Jesienią (jeszcze przed migracją) gatunki również uczęszczają na tereny gruntów rolnych (np. kukurydzy, pól zbóż i buraków cukrowych).
 
KOCZAŁA
Rezerwat „Cęgi Małe”

Jezioro lobeliowe Cęgi Małe zostało objęte rezerwatem wodno-torfowiskowym w 1981 r. Jezioro to położone jest w północno-wschodniej części gminy w rejonie miejscowości Zapadłe. Celem ochrony jest zachowanie lobeliowego jeziora oraz stanowisk wielu rzadkich roślin wodnych i bagiennych na obrzeżach jeziora (lobelia jeziorna, poryblin jeziorny, brzeżyca jednokwiatowa, bagno zwyczajne, modrzewnica zwyczajna, rosiczka, widłak torfowy, skrzyp bagienny) oraz zbiornika czystej wody wśród urozmaiconego krajobrazu leśnego.

czytaj więcej
Ryby Bałtyku - Makrela

Makrela (Scomber scombrus) – gatunek ryby z rodziny makrelowatych. Ciało wąskie, cylindryczne z dużym otworem gębowym w położeniu końcowym. Dwie płetwy grzbietowe. Grzbiet zielonkawy lub niebieskawy, spód jasny. Brak pęcherza pławnego. Dorosłe osobniki osiągają masę do 1 kg i długość do 50 cm. Makrele są rybami wędrownymi. Jesienią i zimą żerują przy dnie zjadając głównie bezkręgowce. Od wiosny tworzą ławice i kierują się ku terenom tarłowym. Jedna samica składa kilkaset tysięcy jaj. Ikra i larwy pelagiczne, unoszą się w toni wodnej. W okresie rozrodu dorosłe osobniki żywią się planktonem, później tworzą mniejsze stada i polują na małe ryby.

czytaj więcej
Fauna Raf Koralowych - Rogatnica Niebieska
Zwierzyna łowna - Zając Szarak

Gmina Koczała leży w południowo-zachodniej części województwa pomorskiego na terenie powiatu człuchowskiego. Gminę zamieszkuje ponad 3650 mieszkańców. Największą miejscowością jest Koczała, w której skupiają się ważniejsze punkty usługowo-handlowe i obsługi mieszkańców. Gospodarka w gminie koncentruje się na produkcji rolno-spożywczej, przemyśle drzewnym i usługach. Lasy obfitują w grzyby i jagody. Liczne i czyste jeziora (największe z nich to Dymno) zachęcają do uprawiania sportów wodnych oraz wędkarstwa. Dolina rzeki Brdy jest wymarzonym miejscem dla miłośników kajakarstwa. Szlaki turystyczne piesze i rowerowe prowadzą w urokliwe miejsca. Panująca tu cisza i spokój pozwalają na wypoczynek z dala od hałasu i zgiełku wielkich miast. Będąc tu warto obejrzeć zabytkowe murowane kościoły w Koczale i Pietrzykowie oraz XVII-wieczny drewniany kościółek w Starznie z barokowymi ołtarzami i ambonami. Na uwagę zasługują zabudowania „w kratę” w Starej Brdzie. W Koczale znajduje się przedszkole, szkoła podstawowa, gimnazjum, Gminny Ośrodek Kultury i Gminna Biblioteka Publiczna. Na bazę rekreacyjną składają się: boisko do gry w piłkę nożną, boiska szkolne, korty tenisowe, sala gimnastyczna przy szkole w Koczale oraz boiska do gier sportowych. W bogatym kalendarzu imprez kulturalnych, rekreacyjnych i sportowych każdy znajdzie coś dla siebie. Od wielu lat rozwija się współpraca z niemiecką gminą Bad Saarow. Gmina Koczała jest spokojna i bezpieczna, zaś jej mieszkańcy życzliwi i gościnni.

Zając szarak występuje na otwartych terenach, obszernych przestrzeniach łąk i pól uprawnych, dostosował się do życia w małych poprzecinanych polami obszarów leśnych

Krótki ogon zająca (tzw. omyk) z wierzchu jest czarny, a od spodu biały. Reszta ciała pokryta jest szarawo– rdzawą sierścią. Długie uszy zająca nazywamy słuchami, a nogi - skokami.

Zając lubi otwarte przestrzenie: łąki, pola uprawne. Szczególnie ruchliwy jest o zmierzchu, aż do zapadnięcia pełnych ciemności i rankiem do wschodu słońca, dość często spotyka się go również w dzień.

Zając szarak śpi w pozycji siedzącej z zamkniętymi oczyma. Lubi wygrzewać się w słońcu i kąpać w piasku, bardzo też dba o higienę: wylizuje uszy i przednie łapki, którymi czyści głowę a na końcu całe ciało.

Zając ma doskonale rozwinięty zmysł słuchu, węchu, dotyku, smaku, wzrok niezbyt ostry i służy głównie do rejestrowania ruchu niż do rozpoznawania obiektów nieruchomych.

Dobrze pływa czasami nawet bez przymusu. Porusza się skokami; kończyny tylne stawia przed przednimi.

Zająć żyje głównie w pojedynkę i jest bardzo przywiązany do swego terenu.

czytaj więcej
Zwierzyna łowna - Daniel

DANIEL -  Długość ciała daniela wynosi 130 -180 cm, wysokość w kłębie 85 -110 cm, długość ogona 15-25 cm, waga samic to 30 -50 kg, samców -65 -100 kg. Samce są większe od samic. Samce po drugim roku życia, w okresie od sierpnia do kwietnia noszą poroże -łopatowate, dłoniasto rozgałęzione, z licznymi odnogami. Ubarwienie jest zmienne, latem najczęściej rudobrązowe z białymi plamkami na grzbiecie, zimą szarobrązowe bez plam. Strona brzuszna ma barwę białą, wzdłuż kręgosłupa ciągnie się ciemna smuga, ogon z wierzchu jest czarny, od spodu biały. Na pośladkach widać jasną plamę czarno obrzeżoną. Nierzadko spotyka się osobniki albinotyczne lub melanotyczne.
KOCZAŁA -Obszary Europejskiej Sieci Ekologicznej Natura 2000

Jednym z cenniejszych obiektów przyrodniczych w gminie Koczała jest jezioro Dymno. Jest to jednocześnie zbiornik o bardzo wysokich walorach turystycznych i rekreacyjnych.

Jezioro Dymno pod względem geograficznym położone jest na zachodnim skraju Borów Tucholskich w mezoregionie Równiny Charzykowskiej. Powierzchnia jeziora wynosi 71,9 ha, głębokość maksymalna 18,0 m, głębokość średnia 7,0 m.

Główną cechą decydującą o wysokich walorach tego jeziora jest czystość wody, która charakteryzuje się wyjątkowo wysoką przezroczystością, wynoszącą 7-8 m. Dodatkowym walorem jest szmaragdowo-zielony kolor wody. Pod względem chemicznym i sanitarnym jezioro Dymno znajduje się w I klasie czystości. Jezioro Dymno pod względem przyrodniczym należy do tzw. grupy jezior ramienicowych. Nazwa pochodzi od bardzo rzadkich i cennych makroglonów – ramienic, które pokrywają dno jeziora. Są to wskaźniki czystej wody.

Jest to jedno z lepiej zachowanych jezior ramienicowych w województwie pomorskim i z tego względu w 2009 roku zostało objęte formą ochrony o randze europejskiej i włączone do sieci NATURA 2000 pod nazwą „Jezioro Dymno”.

czytaj więcej
Sumik

Sumik - Ryby Polskich Akwenów

Sumik karłowaty (Ameiurus nebulosus) – gatunek słodkowodnej, drapieżnej ryby sumikowatej, w Polsce bardziej znany pod nazwą synonimiczną Ictalurus nebulosus. Poławiany przez wędkarzy, prezentowany w akwariach publicznych. Sumik karłowaty ma ciało bezłuskie, walcowate, z dużą, spłaszczoną głową zakończoną poziomo ustawioną paszczą. Od małego suma europejskiego różni się małą płetwą tłuszczową położoną za płetwą grzbietową, oraz liczbą wąsików. W swej ojczyźnie osiąga ok. 45 cm długości i około 2 kg masy ciała. W Europie rzadko osiąga długość 30 cm i 200 g masy. Wokół otworu gębowego posiada 8 wąsików, po 4 na każdej szczęce, a w płetwach grzbietowej i piersiowych ostre kolce służące do obrony. Grzbiet brązowozielony lub ciemnoszary, boki jaśniejsze ze złotym połyskiem, czasem nakrapiane. Brzuch szarawobiały. Wąsy szare lub czarniawe.

czytaj więcej
Wąsatka

Wąsatka - Polska Czerwona Księga Zwierząt

Wąsatka (Panurus biarmicus) – gatunek niewielkiego ptaka osiadłego lub koczującego z rodziny wąsatek (Panuridae), zaliczany wcześniej do ogoniatek (Paradoxornithidae), pokrzewek (Sylviidae) lub tymaliowatych (Timaliidae). Takson ten najbliżej spokrewniony jest ze skowronkami (Alaudidae). Zamieszkuje Europę na wschód od Polski na północy i Ukrainy na południu, Azję Środkową, Chiny i Azję Mniejszą. W Polsce nieliczny lub bardzo nieliczny ptak lęgowy niżu, częstszy na zachodzie kraju (tam lokalnie liczny, 1800–2500 par).

czytaj więcej
Opieńka miodowa

Opieńka miodowa - Grzyby Polskich Lasów

Opieńka miodowa (Armillaria mellea (Vahl) P. Kumm.) – gatunek grzybów z rodziny Physalacriaceae[1]. Występuje na wszystkich kontynentach z wyjątkiem Antarktydy i Ameryki Południowej. W Europie Środkowej i w Polsce jest pospolita. Występuje najczęściej jesienią od września do listopada, ale czasami może pojawić się nawet na początku sierpnia. Zwykle występuje gromadnie, czasami bardzo licznie. Rośnie na drewnie (pnie, pniaki, gałęzie, korzenie) różnych gatunków drzew liściastych w lasach, ogrodach, parkach i sadach. Czasami rosnąc na korzeniach drzew lub zagrzebanych w ziemi kawałkach drewna sprawia wrażenie, jakby rosła na ziemi. Wytwarza charakterystyczne sznury grzybniowe (ryzomorfy), przerastające znaczne odległości w glebie i ściółce; pełnią one rolę narządów infekcyjnych, dokonując zakażenia korzeni drzew.

czytaj więcej
Brzanka

Brzanka - Ryby Polskich Akwenów

Brzanka – nazwa zwyczajowa ryby karpiokształtnej z rodziny karpiowatych (Cyprinidae), występującej w górnych odcinkach karpackich dopływów Wisły oraz w Wiśle. Ze względu na brak znaczenia gospodarczego, niewielką liczebność oraz zajmowane siedliska, jest jednym z najsłabiej poznanych gatunków polskiej ichtiofauny.

czytaj więcej
Sójka

Sójka - Ptaki Polskich Przestworzy

Sójka zwyczajna, sójka, sójka żołędziówka[4] (Garrulus glandarius) – gatunek średniego ptaka z rodziny krukowatych(Corvidae).

Zamieszkuje niemal całą Eurazję i północno-zachodnią Afrykę. W Europie areał na północy kończy się w okolicach koła podbiegunowego. Gatunek częściowo osiadły; populacje z północy i wschodu podejmują czasami dalsze wędrówki na południowy zachód; mogą wtedy tworzyć wielkie, choć często luźne, stada, liczące kilkaset do tysiąca osobników.

W Polsce rozpowszechniony w całym kraju, średnio liczny ptak lęgowy na niżu. W górach spotykana do wysokości 1400 m n.p.m. W kraju najczęściej widywana w grądach i borach z domieszką drzew liściastych, a najrzadziej w górskich lasach regla górnego i rozległych monokulturowych borach. Polskie populacje są w większości osiadłe, ale przez kraj przelatują sójki z krajów, gdzie warunki zmuszają je do migracji. Obce osobniki z północnej i wschodniej Europy pojawiają się od marca do kwietnia i jesienią od września do października. Szczególnie dużo pojawia się ich na Wybrzeżu, choć dolatują też do innych regionów kraju. W niektórych latach przeloty są tak liczne, że mają charakter inwazji. W minionych dekadach notowano stada złożone nawet z tysiąca sójek.

czytaj więcej
Nastrosz

Nastrosz - Motyle Polski

Nastrosz topolowiec (Laothoe populi syn. Smerinthus populi) - owad z rzędu motyli. Skrzydła o rozpiętości 70-86 mm, jasnoszare do szaroróżowych, z wyraźnymi, falistymi przepaskami. Biała plamka na żyłce poprzecznej przednich skrzydeł. U nasady tylnych skrzydeł pole pokryte rudymi włoskami.

Owady dorosłe można spotkać w lipcu i sierpniu. Jaja są składane pojedynczo pod liśćmi. Gąsienice żerują od czerwca do końca września. Podstawowymi roślinami żywicielskimi są różne gatunki topoli, dodatkowymi wierzby. Gąsienice przepoczwarczają się w ziemi. Poczwarki zimują.

Typowe biotopy tego motyla to ogrody, lasy liściaste i mieszane oraz parki.

czytaj więcej
Dudek

Dudek - Ptaki Polskich Przestworzy

Choć to ptak ciepłolubny zamieszkuje niemal całą Europę (najczęściej jej południowo-zachodnią część) oraz środkową i południową część kontynentu azjatyckiego. W Europie północna granica występowania sięga Bałtyku, a w Azji sięga ona po jezioro Bajkał. Na zimę ptak opuszcza wyższe szerokości geograficzne i kieruje się na południe. Przeloty w IV i IX–X, zimuje w środkowej i północno-zachodniej Afryce i na południe od Sahary (U. epops saturata – w Japonii).

W Polsce można go spotkać we wszystkich regionach, zarówno na niżu, jak i w niższych częściach gór, lecz na ogół nie występuje licznie, lokalnie rzadko, szczególnie w górach i na Pobrzeżu Bałtyckim. Większe skupiska dudka spotkamy na Podlasiu, Mazurach, Pojezierzu Łęczyńsko-Włodawskim oraz nad środkowym Bugiem.

czytaj więcej
Plamiak

Plamiak - Ryby Bałtyku

Plamiak (Melanogrammus aeglefinus) – gatunek morskiej ryby dorszokształtnej z rodziny dorszowatych (Gadidae). Jedyny przedstawiciel rodzaju Melanogrammus. W języku angielskim znany jako "haddock", popularny konsumpcyjnie w krajach anglosaskich, gdzie razem z dorszem tworzy podstawę dania fish and chips. Mało popularny w kuchni polskiej. Łatwo rozpoznawalny ze względu na czarną linię boczną.

Ciało typowe dla dorszowatych (wydłużone, trzy płetwy grzbietowe, dwie płetwy odbytowe). Nazwę plamiak zawdzięcza czarnej plamie ponad płetwą piersiową. Boki ciała srebrzyste, linia boczna wyraźna, ciemna. Długość przeciętnie 60–80 cm, ale może przekraczać 1 metr.

Plamiak jest gatunkiem wędrownym. Wędruje w dużych ławicach. Żeruje przy dnie zjadając mięczaki, szkarłupnie i ikrę innych gatunków.

czytaj więcej
Muchomor plamisty

Muchomor plamisty - Grzyby Polskich Lasów

Muchomor plamisty (Amanita pantherina (DC.) Krombh.) – gatunek grzybów należący do rodziny muchomorowatych (Amanitaceae). Występuje na całej półkuli północnej w strefie klimatu umiarkowanego. W Polsce spotkać go można głównie od czerwca do października w lasach liściastych, rzadziej w iglastych. Występuje pojedynczo lub w małych grupkach po kilka sztuk, zarówno na niżu, jak i w górach. Grzyb silnie trujący. Zawiera trujące toksyny, te same co muchomor czerwony czyli kwas ibotenowy i muscymol działające na centralny układ nerwowy[5]. Dawniej w NRD zajmował pierwsze miejsce na liście grzybów wywołujących zatrucia. Występuje w wielu regionach tego kraju pospolicie, rzadki jest natomiast w Saksonii i to nie znający go urlopowicze z tego landu byli głównymi ofiarami zatruć.

czytaj więcej
Rusałka pokrzywnik

Rusałka pokrzywnik - Motyle Polski

Rusałka pokrzywnik (Aglais urticae) – gatunek motyla z rodziny rusałkowatych.

Skrzydła intensywnie zabarwione, czerwonoceglaste. Skrzydła przedniej pary mają liczne żółte i czarne plamy. Tylne, bliżej tułowia mają ciemną jednolitą barwę. Obrzeża skrzydeł są niebiesko-czarne z białymi plamkami. Długość przedniego skrzydła wynosi około 2,5 cm.
Jest motylem pospolitym. Można go spotkać na nasłonecznionych leśnych polanach, leśnych drogach, łąkach, w ogrodach oraz terenach ruderalnych.
Gąsienice są smukłe. Na przemian występują żółto-zielone (cieńsze) i czarne pasy wzdłuż boków ciała. Żerują w gromadzie na pokrzywie zwyczajnej.
Rusałka pokrzywnik zimuje w jaskiniach, na poddaszach w piwnicach. W sprzyjających temperaturach zaczyna być aktywna w marcu. W ciągu roku wydaje od dwóch do trzech pokoleń.

 

czytaj więcej
Turbot

Turbot - Ryby Bałtyku

Turbot[3], (Scophthalmus maximus) – gatunek ryby flądrokształtnej z rodziny nagładowatych (Scophthalmidae).

Ciało wygrzbiecone, w zarysie tułowia niemal koliste. Ubarwienie zależne od podłoża (mimetyzm), spodnia strona nie zawiera pigmentu. Strona zabarwiona jest pokryta nieregularnie rozłożonymi, ostro zakończonymi wzgórkami kostnymi. Osiągane rozmiary są zależne od warunków środowiskowych. W Bałtyku spotykane są okazy dorastające do ok. 50 cm, a w Morzu Północnym do 1 m długości. Metrowy turbot osiąga do 20 kg masy ciała.

Populacja bałtycka dojrzewa w trzecim roku życia, populacje oceaniczne – w piątym. U turbota tarło następuje latem. Dorosła samica składa kilka milionów jaj. Ikra i larwy pelagiczne.

Na pożywienie turbotów składają się głównie małe ryby.

czytaj więcej
Żmija zygzakowata

Żmija zygzakowata - Gady Polskich Pól i Lasów

Żmija zygzakowata (Vipera berus) – gatunek jadowitego węża z rodziny żmijowatych (Viperidae). Grzbiet o zabarwieniu brązowym, srebrzystoszarym, żółtawym, oliwkowozielonym, niebieskoszarym, pomarańczowym, czerwonobrązowym lub miedzianoczerwonym. Na grzbiecie ciemniejszy od barwy podstawowej zygzak, tzw. "wstęga kainowa". Zygzak nie zawsze jest widoczny. Pionowa źrenica. Płaska głowa o trójkątnym zarysie, wyraźnie oddzielona od reszty ciała. Ciało zwęża się w kierunku głowy. Łuski na głowie tworzą wzór przypominający literę X, Y lub V. Spotykana na obrzeżach lasów, podmokłych łąkach, polanach leśnych. Lubi siedliska o chłodnym mikroklimacie. Głównym pokarmem żmij są małe ssaki owadożerne (ryjówki, krety) oraz gryzonie (myszowate, nornikowate). Poluje także na żaby, jaszczurki, pisklęta ptaków oraz owady (prostoskrzydłe, biegaczowate). Młode odżywiają się głównie owadami, ślimakami, dżdżownicami oraz młodymi płazami i jaszczurkami.

czytaj więcej
Niedźwiedziówka

Niedźwiedziówka - Motyle Polski

Niedźwiedziówka (Arctia) – motyl nocny z rodziny niedźwiedziówkowatych (Arctiidae).

Rozpiętość skrzydeł 5-7 cm. Samice są większe od samców. Skrzydła przednie z białym tłem i dużymi brązowymi plamami. Skrzydła II pary pomarańczowe z czarnymi plamami z granatowym połyskiem. Tułów i odwłok krępe. Odwłok pomarańczowy z czarnymi plamami na stronie grzbietowej. Gąsienica jest czarna z z ciemnoczerwonymi elementami, silnie owłosiona.

czytaj więcej
Żaba Wodna - Płazy  Polskich Mokradeł

Żaba Wodna - Płazy  Polskich Mokradeł

czytaj więcej
Orlik Krzykliwy - Ptaki Polskich Przestworzy

Orlik Krzykliwy - Ptaki Polskich Przestworzy

czytaj więcej
Tchórz Stepowy - PCKZ

Tchórz Stepowy - PCKZ

czytaj więcej
Ryby Polskich Akwenów - Słonecznica

Słonecznica - Ryby Polskich Akwenów

czytaj więcej
Słupsk- Ptaki Drapieżne
Żaba śmieszka

Żaba śmieszka (Pelophylax ridibundus syn. Rana ridibunda) – jeden z sześciu gatunków płazów z rodziny żabowatych występujących w Polsce. Długość ciała 7–13 cm, masa ciała 30–110 g. Ciało krępej budowy, na głowie wyraźnie widoczne błony bębenkowe. Skóra pokryta brodawkami, gruba i chropowata. Dobrze widoczne fałdy grzbietowe. Na wszystkich kończynach błony pławne, sięgające końców palców. Grzbiet ma kolor od oliwkowozielonego do ciemnobrązowego. Występują na nim ciemniejsze duże plamy o nieregularnych kształtach. Ich wygląd jest cechą gatunkową, umożliwiającą w typowych przypadkach łatwe odróżnienie żaby śmieszki od innych żab zielonych. Brzuch również jest plamisty.

czytaj więcej
Piekielnica

Piekielnica (Alburnoides bipunctatus) – gatunek słodkowodnej ryby z rodziny karpiowatych(Cyprinidae). W Polsce nieliczna. Wrażliwa na zanieczyszczenie wody. Występuje w czystych, dobrze natlenionych rzekach. Przebywa zazwyczaj w płytkich miejscach o szybkim nurcie, nad żwirowym lub piaszczystym dnie. Przebywa zazwyczaj w przypowierzchniowych warstwach wody. Wyróżniany wcześniej podgatunek piekielnica wschodnia (Alburnoides bipunctatus rossicus) – występujący w zlewiskach Morza Czarnego, Kaspijskiego i Jeziora Aralskiego – nie jest obecnie uznawany.

czytaj więcej
Traszka górska

Traszka górska (Triturus alpestris lub Ichthyosaura alpestris) – gatunek płaza z rodziny salamandrowatych. Osiąga maksymalną długość ciała: 12 cm (samica) 10 cm (samiec). Jej skóra posiada gruczoły, jest wyraźnie ziarnista. Podczas przebywania w wodzie jest gładka w dotyku, podczas przebywania na lądzie jest lekko chropowata. Na grzbiecie ciała brak gruczołowatych krawędzi. Tułów jest cylindrycznie wydłużony, u samców bardziej wysmukły. Ogon spłaszczony po bokach, niski, z tyłu ostro zakończony i wyraźnie krótszy od reszty ciała. Zwykle samice mają nieco dłuższy ogon niż samce. U samca w okresie godowym brak niciowatego zakończenia ogona. Głowa płaska i szeroka, na powierzchni grzbietowej gładka, pysk zaokrąglony. Dobrze zaznaczone przewężenie szyjne. Gruczoły przyuszne prawie niewidoczne. Oczy słabo wystające, małe. Ich okrągłe źrenice mają złociste tęczówki. Szczęka i żuchwa uzębiona. Pasma zębów podniebiennych z przodu zbliżone do siebie końcami, z tyłu szeroko rozstawione. Fałd podgardzielowy słabo wykształcony. Język o puszkowatym kształcie, okrągły. Krótkie kończyny są dobrze wykształcone i dobrze umięśnione (zwłaszcza tylne). Na powierzchniach stóp mają modzele. Palce stóp są krótkie. Kloaka zakończona podłużnym otworem o średnicy 4–5,5 mm. W czasie przebywania na lądzie grzbiet i boki ciała są zwykle czarne, rzadziej ciemnoszare lub ciemnooliwkowe. Na tym tle u niektórych osobników występują jaśniejsze plamy o bardzo nieregularnych kształtach i tworzące różnorodne desenie. Podgardziel, szyjna i brzuszna część ciała są jaskrawo pomarańczowe i pozbawione plam. Linia styku tej barwy z ciemnym grzbietem jest ostro zaznaczona. U dojrzałych samców na górnej krawędzi ogona widoczny jest ślad godowego fałdu grzbietowego, zabarwionego na żółty kolor, u samic zaś brzuszna krawędź ogona ma barwę jaskrawożółtą.

czytaj więcej
Iglicznia

Iglicznia (Syngnathus typhle) – gatunek morskiej ryby z rodziny igliczniowatych (Syngnathidae), opisywany czasem pod nazwą igliczni bałtyckiej. Spotykana w akwariach publicznych. Zamieszkuje wschodni Ocean Atlantycki wzdłuż wybrzeży Europy, Morze Bałtyckie, Śródziemne, Czarne i Azowskie. Gatunek pospolity wśród przybrzeżnych wodorostów mórz ciepłych i umiarkowanych, w wodzie o temperaturze 8–24 °C. W Bałtyku występuje pospolicie w płytkich, zarośniętych wodach, zwłaszcza na łąkach podwodnych Zatoki Puckiej i w pobliżu urządzeń wodnych obrośniętych glonami.

czytaj więcej
Zaskroniec rybołów

Zaskroniec rybołów (Natrix tessellata) – gatunek niejadowitego węża z podrodziny zaskrońcowatych (Natricinae) w rodzinie połozowatych (Colubridae).Występuje od środkowej Europy na wschód, aż do zachodnich Chin i północno-zachodnich Indii. W lipcu 2009 roku stwierdzono występowanie jednego osobnika młodocianego na terenie Polski – w okolicy Cieszyna, nad rzeką Olzą. Ubarwiony jest w tonacji szarej, oliwkowej lub zielono-brązowej. Od strony grzbietowej znajdują się niewielkie, ciemne plamy. Strona brzuszna jest żółta lub pomarańczowa z czarnymi cętkami. U młodych rybołowów występują czasami żółte plamy w okolicach skroniowych, co upodabnia je do zaskrońca zwyczajnego. Z wiekiem plamy te znikają.

czytaj więcej
Węgorz

Węgorz europejski (Anguilla anguilla) – gatunek ryby węgorzokształtnej z rodziny węgorzowatych. Występuje w rzekach i jeziorach Europy Zachodniej i Środkowej, w południowo-wschodniej i środkowej części Oceanu Atlantyckiego i we wszystkich morzach europejskich. Najchętniej wybiera miejsca ciepłe i obficie porośnięte, o dnie mulistym, aczkolwiek spotyka się go także w wartkich rzekach o dnie kamienistym, zwłaszcza jeśli znajduje tam podmyte brzegi, korzenie drzew i inne kryjówki. Żyje przy dnie. Zimę spędza zagrzebany w mule. Przed osiągnięciem dojrzałości płciowej żyją w wodach śródlądowych – samice w głębi lądu, samce w zasięgu wód słonawych. Dorosłe osobniki wędrują z wód słodkich do morza (wędrówka katadromiczna).

czytaj więcej
Pogrzybek brunatny

Podgrzybek brunatny (Boletus badius) – gatunek grzybów z rodziny borowikowatych.Występuje w lasach iglastych i mieszanych. Rośnie na ziemi, czasami tuż przy pniakach, często w mchu. Najczęściej spotykany jest pod sosną zwyczajna i świerkiem pospolitym. Jest pospolity w całej Europie Środkowej. Tworzy owocniki od lata do późnej jesieni.

czytaj więcej
Mieniak Tęczowy - Mieniak Tęczowy

Mieniak tęczowiec (Apatura iris) - owad z rzędu motyli. Skrzydła o rozpiętości 60-75 mm. Skrzydła samca są z wierzchu czarno-brunatne z granatowym połyskiem, samicy czarno-brunatne bez połysku. Na wierzchu przednich skrzydeł czarna plamka (bez pomarańczowej obwódki), na tylnych skrzydłach biała przepaska.

Owady dorosłe można spotkać od końca czerwca do początku sierpnia. W odróżnieniu od większości motyli dziennych mieniaki tęczowce (i blisko spokrewnione z nimi mieniaki strużniki, mieniaki metis) żywią się nie nektarem, ale sokiem wyciekającym z ran na drzewach i płynami zawartymi w gnijących substancjach (także odchodach zwierzęcych). Podłużnie żeberkowane jaja są składane przez samice pojedynczo, na wierzchu liści pokarmowych gąsienic.

Gąsienice są zwężone z obu końców, intensywnie zielone. Posiadają charakterystyczne różki upodabniające je do bezskorupowych ślimaków. Żerują od sierpnia. Podstawową rośliną żywicielską jest wierzba iwa, uzupełniającymi wierzba szara i wierzba uszata. Gąsienica jest formą zimującą i wiosną kontynuuje żerowanie,

Przepoczwarczenie następuje pod koniec maja. Poczwarki przyczepione są do spodu liści.

Mieniak tęczowy spotykany jest w całej Europie Środkowej. Na zachodzie jego zasięg sięga południowej części Wielkiej Brytanii, na wschodzie Amuru.

czytaj więcej
Nosorożec -

Nosorożce (Rhinocerotidae) – rodzina dużych ssaków nieparzystokopytnych. Ciało koloru siwego, masywne, ciężkie, okryte grubą skórą, prawie całkowicie pozbawioną włosów, kończyny słupowate, trójpalczaste, zakończone kopytami. W okolicy nosowej jedno lub dwa rogowe wyrośla, pierwsze osadzone na kości nosowej, drugie (jeśli występuje) na kości czołowej. Oczy i uszy małe. Skóra bez gruczołów łojowych i potowych, podzielona na twarde płyty. Tryb życia głównie nocny. Żyją głównie samotnie, rzadziej parami lub rodzinami (samica z młodzieżą). Samica po 13-16-miesięcznej ciąży rodzi 1 młode co 3-4 lata. Zamieszkują sawanny i zarośla Afryki i Azji Południowo-Wschodniej. W XIX wieku nosorożce zaliczano do rzędu gruboskórych, wraz ze słoniami i hipopotamami, obecnie zaliczane są do rzędu gruboskórców (Ceratomorpha).

czytaj więcej
GIL- PTAKI POLSKICH PRZESTWORZY

W Polsce nieliczny ptak lęgowy we wszystkich regionach, lokalnie może być średnio liczny. Przez 200 lat na terenie Polski gile odbywały lęgi prawie wyłącznie w górach. Na pozostałym obszarze niegdyś tylko zimował, ale co najmniej od początku XX wieku zasięg jego występowania się rozszerzał, a liczebność wzrastała. Kolonizacja posuwała się od zachodu ku północnym i wschodnim regionom. Występowanie nierównomierne. Do tej pory trwa ekspansja tego ptaka, gdyż zaczyna się on gnieździć w niewielkich lasach i parkach miejskich (do tej pory tam go nie spotykano). Najczęściej widywany w kraju w okresie zimowym gdy w stadach na drzewie szuka owoców. W okresie lęgowym trudno go zobaczyć gdyż staje się wtedy skrytym ptakiem. Na jesieni pojawiają się osobniki z północno-wschodniej Europy, gdyż dla nich zima tam jest zbyt surowa. Pozostają dość licznie w parkach, lasach i ogrodach północno-wschodnich regionów oraz w górach do kwietnia.

czytaj więcej
Słupsk-kanonizacja

          W celu upamiętnienia niezwykłego wydarzenia, jakim jest kanonizacja Jana Pawła II w dniu 27 kwietnia 2014 roku Oddział Słupski Polskiego
 Towarzystwa Numizmatycznego oraz Urząd Miasta w Słupsku podjęli decyzję o wyemitowaniu numizmatu upamiętniającego niezwykłe
 wydarzenie. Numizmat ma podkreślić uroczystości, jakie będą przebiegały w Słupsku w związku z kanonizacją. Między innymi w Miejskiej
 Bibliotece Publicznej im. Marii Dąbrowskiej w Słupsku będzie można zwiedzić wystawę pt. "Święty Jan Paweł II Honorowy Obywatel Słupska".
 Inicjatorami ekspozycji jest Polskie Towarzystwo Numizmatyczne Oddział w Słupsku oraz Miejska Biblioteka Publiczna.Wystawa będzie dostępna
 w dniach 14 - 30 kwietnia br. Ekspozycja będzie zawierać medale, monety, filatelistykę, fotografie i pamiątki związane z  Janem Pawłem II. Numizmat będzie pamiątką kanonizacji w dniu 27 kwietnia 2014 roku, ale również obchodów z tym związanych w Słupsku.

czytaj więcej
Ptaki drapieżne

Pójdźka ziemna, sowa ziemna, sówka ziemna (Athene cunicularia) – gatunek małego ptaka z rodziny puszczykowatych (Strigiformes), zamieszkujący Amerykę Północną (zachodnie USA, południowo-zachodnie krańce Kanady, Floryda), Środkową i Południową poza basenem Amazonki.
Niewielka sowa z okrągłą głową bez "uszu" z piór. Tęczówka oka żółta, mała kremowobiała szlara. Upierzenie z wierzchu brązowe jasno nakrapiane, spód kremowy z ciemnymi plamkami które tworzą poprzeczne pasy. Samice zwykle mają nieco ciemniejszy odcień upierzenia. Skrzydła brązowe, gęsto nakrapiane. Długie, słabo opierzone nogi. Długość ciała ok. 22-26 cm. Rozpiętość skrzydeł ok. 58-61 cm. Waga ok. 170-214 g. Odzywa się często, bardzo różnymi głosami. Podstawowy głos godowy samca to dwusylabowe "hu hu". Zauważywszy drapieżnika, dorosłe ostrzegają chrapliwym terkotem, a młode grzechoczą podobnie jak grzechotniki. Prowadzi naziemny tryb życia. Często aktywna za dnia, najbardziej o zmierzchu i o świcie. Mało płochliwa, stosunkowo łatwa do zaobserwowania. Zaniepokojona kiwa się w górę i w dół. Często przesiaduje na słupkach ogrodzeniowych lub niewielkich pagórkach niedaleko swojej nory.
 

 

 

Puchaczyk czubaty (Lophostrix cristata) – gatunek średniej wielkości ptaka z rodziny puszczykowatych (Strigidae). Jest to jedyny gatunek z rodzaju Lophostrix. Średniej wielkości sowa, rozmiarem zbliżona do puszczyka. Upierzenie sute, na tułowiu jasnoszare, głowa czarna, ze słabo zaznaczoną, ciemnoszarą szlarą i charakterystycznymi, białymi, "uszami" z piór (wyglądem przypominającymi brwi). Skrzydła ciemniejsze, jasnoczarne. Rozpiętość skrzydeł: ok. 90 cm. Długość ciała: 38 - 43 cm. Sowa ta zamieszkuje tropikalne i sub tropikalne lasy deszczowe Ameryki Południowej, należące do krajów takich jak: Brazylia, Boliwia, Kolumbia, Kostaryka, Ekwador, Peru, Meksyk, czy Wenezuela.

czytaj więcej
Kanonizacja

Proponujemy Państwu w atrakcyjnych cenach hurtowych najwyższej jakości monety numizmatyczne z podobieństwami Jana Pawła II i Jana XXIII, które mogą służyć jednocześnie nie tylko jako pamiątka z kanonizacji w dniu 27 kwietnia 2014 roku, ale również jako personalne identyfikatory pielgrzymów w zorganizowanych grupach wycieczkowych.
   

czytaj więcej